Op 22 oktober ben ik drie keer voor een rechter van de ondernemingsrechtbank in Antwerpen verschenen. Gelukkig niet als partij.
Een dikke pluim voor de Federale Bemiddelingscommissie, die in het Hof van Beroep erkende bemiddelaars en magistraten samenbracht. Ik had me op een zaal met voorstellingsrondes voorbereid.
We zaten echter per specialisatie in groepjes van zes bemiddelaars aan tafel, bij ondernemingszaken waren dat er drie. Om de veertig minuten schoof een andere rechter bij ons aan voor een echt gesprek. Zo leren magistraten bemiddeling kennen zoals in een speeddate via de mensen die het doen, wat veel meer oplevert dan een lijst met namen.
In de gesprekken bleek hoe alomtegenwoordig advocaten in bemiddeling zijn. Bij de meeste bemiddelingen brengt elke partij haar advocaat mee, als vast onderdeel van het gesprek. Ik ben gewoon dat de partijen zelf komen praten en dat een advocaat daarbuiten staat als externe raadgever. Daarom vroeg ik of er bij hen altijd een advocaat aanwezig is in de bemiddeling. Dat bleek zo vanzelfsprekend dat de vraag zelf wat verrassend klonk.
Net daarom ben ik een grote fan van bemiddelaars die geen jurist zijn. Als bemiddelaar ben ik neutraal, ik geef geen advies en stel geen oplossingen voor. De partijen zoeken die zelf. Omdat ik niet vanuit het recht naar een conflict kijk, stuur ik het gesprek ook niet onbewust richting wat juridisch verdedigbaar is. Dat laat ruimte voor oplossingen die ondernemers zelf bedenken, ook als het juridische plaatje daarvan pas nadien uitgewerkt moet worden. Op dat moment zijn advocaten goud waard als raadgevers van hun cliënt.
De drie rechters zagen trouwens scherp wanneer een zaak thuishoort in bemiddeling en wanneer een uitspraak nodig is. Ik hoop dat de commissie dit nog vaak organiseert.
Hoe ik zelf bemiddel, 's avonds, in het weekend en op feestdagen, lees je bij de diensten.